Ikinunday kanang kamay. Idinawdaw
Na palantaw sa malinaw na tubigan
Ang panggalay na may kulay dinampulan.
(Sumisigaw ang kilyawan sa kawayang
Humahapay ang pisigan sa pasigan.)

Takipsilim nang samsamin at likumin
Ang ayunging naglambitin sa laginling
Ipinaling nitong hanging salinukin
Sa lambaking matiisi’y naninigil.
(Tumitigil din ang hangin pagkulimlim.)

Walang gutom ang marunong na tumimon
Pagdidimon at daluyong ng panahon.

Palipod- nabaling tulos na naiwan ang kaputol sa tubig
Maninibog- mangingisdang hinahataw ang rabaw ng tubigan
Buburabok- bulang likha ng isda sa ilalim ng tubig
Panggalay- malaking biwas, bingwit o pamansing
Laginlin- natural na pagkain ng isdang malakas magpahilab
o magpalaki
Salinukin- pabalik at umiikot na hangin sa lambakin, kuwengka o
lungki

Mayo 12, 2008
Birheng Bato
Pulo ng Talim

Ikalawa: Hindi ako magpuputa

(Inaanyayahan ko po ang lahat na dugtungan ang manipestong ito at talakayin natin ang magiging resulta at gawing opisyal na manipesto. Ito po ay isang mungkahi na inaasahan kong mapagtutulungtulungan para maging ambag sa panulaang filipino, salamat po,

Charles

Kung ang amiha’y namamalipod sa matatayog na bundok,
At ang salata’y nanghuhungkag sa tiyang maukdo ang kirot;
Ang habagat naman sa parang ng dagat ay laging may dabog
Sino’ng hangin ang nakikita mong sa kanila ay dudurog?

Don Belardo:

Sa babala ni Nahum ang limbas na gagapi ay mapanaghili
Nakapaguutos upang ang kidlat ay tumarak sa imbing napili.
Karagatang nahati’y mamamalas muli sa araw ng paghuhukom
Mga palasyo’t moog ay mauuwi sa mga bugang kinuyom.

Don Bustamante:

May hanging tiyak na dadampi sa pisngi ng ‘sang kalupaan
May gabok ang tatalisod sa lagwerta ng ating himlayan;
Upang ang balibot na hinlog ng ating mga paghihirap,
Papawiing kusa ng hanging nagbadya ng mga pangarap.

Raul Funilas:

Sumabog, kumalat at ito’y nagpikat paghalik ng araw,
Dumampi ang hamog at hinalumigmig, Malayong Silangan;
Ang limayong bagwis ng ibo’y kumampay sa kaniyang bubunga’t
Bumagsak ang binhing siyang magkukulay ng punong malabay.

Don Belardo:

Dugong nagpipitagan ang ukilkil na pang buwis
Ang tanging pandilig na titighaw ay malapot na pawis.
Mga ginintuang bagol anila sa dulo ng bahaghari,
Karampot sa timbang, bagasong kaluluwa, salat sa puri.

Don Bustamante:

Tagilong nakatirik, nakatitig sa pisngi ng langit,
Salambaw na magkukusang hahalik sa dibdib ng tubig.
Paano ba gigisingin ang saray ng abang talindaw
Kung ang himig ng tatyaw ay may bikig, malat at natunaw?

Raul Funilas:

H’wag itangis ang himagsik ng bagabag sa ‘yong dibdib,
Idampi ang sutlang labing pinagliyab ng daliri;
Tunawin ng titig-lisik ang nagpipikat na putik
Itunhay at ibanyuhay ang dakilang minimithi.

Don Belardo:

‘Di dapat manibugho kung sa lapida’y walang banggit
Tustusan ang leteng ng guryong pinahahalik sa langit.
Ikandili ang nobenang taimtim at sisirin ang taklobo sa laot,
Sa sarili mong mga bugtong iluluwa ang ‘di matawarang sagot.

Don Bustamante:

Bugtong man ay matangkakal sa labi mong nauuhaw
Malagihay na tulyapis sa diwa’y h’wag matutunaw;
Pintakasing nag-ingat sa balubatang nagtataglay,
Maging ang isang huklubang tumatanggi pa sa hukay.

Raul Funilas:

Lumalalim itong gabi’y hindi naman hinuhukay,
Katulad din nitong along hinihipan ng amihan;
Lumipas man ang magdamag kapag walang kaulayaw
Mangingigkig ang dapyuan nang nagngalit nitong ginaw.

Huwag mong sisihin ang gabi sa mga sandaling
Ginagahasa ng pananabik ang ating mga labi ngunit
Patuloy na ginuguhit ng pait ang mga ngiting isinasantabi
Ng mga hiram na sandali. Malaon nang nagsisinag
Ang mga ginigiit na pagpupunyagi upang mag-alab
Ang mga tinig na iniluluwa ng ating mga pusong
Kay lakas pumintig.

Huwag mong sisihin ang lamig ng gabi upang kasuklaman
Ang mga aranyang nagbubuhat sa aking mga titig. Huwag
Mong sasagkaan ang daloy ng mga himig na nanggagaling
Sa aking mga bisig na yumayakap ng mahigpit
Sa bawat sandaling tinatamasa ng ating pagniniig.

Sapagkat ang gabing ito, nating dalawa, ay puspos
Ng alinagnag na tatanglaw sa silahis na ipagbubuntis
Ng mga talukab ng dilim na matagal nang nakapugal
Sa mga puso nating minsa’y naging maramot
Sa pagbibigay-laya sa pag-ibig na pilit nililimot.

“Waterliling nanggaling sa Lumban,
Tinatangay ng hanging amiha’t
Ipinadpad sa dalampasigan.”

Sa gawing silangan ng lawang Laguna’y
Kaydami ng liling kahali-halina’t
Sa tabing aplaya ay nagpaparadang
Sinlawak ng isang ektaryang asyenda.

Sa hihip ng hanging nagbuhat sa bundok,
Lalo’t ang amihan ay sumasalinok
At pinapalimping liling tumatampok-
Lulumbanging lili’y sayaw ang pag-anod.

Lulumbanging lili’y harding naglalayag
Sa lawang Lagunang malinaw, malawak,
Kanlungan ng ibon dahong malalapad;
Pagaspasang dalag ang bulbol na ugat.

Minsa’y nilalaro ng kuluting alo’t
Sa pusod ng lawa’y gumigimbol-gimbol,
Ang hanging habagat silbing tagataboy
At sa dalampasigan doon ibuburol.

Tutubing karayom ang lili’y nasaan
At hindi makita iwing kagandahan?
Hindi ko matanaw sa lawang iniwan
Ang dating masaya nilang pagsasayaw.

Pulong Alakdan sa laot ng Rayap
Pulo ng Talim
Lawa ng Laguna
Mayo 13, 2008

She stuffed the
cotton and managed.
 
She learned a great deal.
 
Embroidery,
She is one master,

Poems,
And manners,
Abundance.
 
She strikes us,
Always 
With her delicate wisdom.
 
Talking like saints.
Humble,
Rich and self fulfilled,
At her old age, now.
 
Yet she is still
a fountain for all
a needy soul.
 
At forty,
She had a dream.
 
An angel, landed
near her tallest palm.
Slipped unnoticed,
into her lush thriving garden.
 
Dana was tending her roses,
When he appeared.
 
Dana, the patient soul,
He said:
Ask me your wish?

For I have descended,
From the skies
to grant you
one wish.
 
She was bewildered,
But swiftly,
She answered:
 
Give them all,
Heavenly Angel,  
Through, the mighty lord,
                                     
Give them all,                                                                                             
My mother
brothers, and sisters,

Longevity and health.
A happy tall stay
among their loved ones.
 
This is
the only wish
I have.
 
Oh Dana,
The teacher who cherishes
my mind and soul.

I dedicate this
simple poem to you,
 
Mother Dana,

A small reward,
 
For you are
mother of knights,
Of poets,
 
And this loving
your respectful son.

Nakakainis isipin… Kay tagal kitang nakasama…
Ngunit siya dalawang linggo lang…
Biglang sha na ang pinakamatalik mong kaibigan…
Ang dahilan mo… sabi mo naiintindihan ka nya…
Malamang, ganyan talaga ipapakita pag nagliligawan

Ganun nalang ba kabilis palitan ang ating pagkakaibigan?
Parang basahan lang na tinatapon kung saan saan?
Di ko matanggap ang nangyaring ito…
Sobrang sakit ang nadarama ko…
Ganun lang pala ang pagkakaibigan nating ito…

Bumagsak mula sa yong mga mata

Habang isa-isang sinasambit

Kalungkutang nadarama.

Di ko naman ninais pang

Sa iyong edad ngayo’y

Mapuno pa ng lumbay

Ngunit di ko maiwasan

Ibahagi ang nararamdaman

Pusong nahihirapan

Ikaw ang sandalan.

Nais kong ihingi ng kapatawaran

Aking mga nagawang kasalanana

Kung sana’y mga payo ay pinakinggan

Ngayon sana ay di nahihirapan.

Mama…alam kong ako’y nagkamali

Sa larangan ng pagibig, ako ngayo’y sawi

Paliwanag at katwiran ay di ko pinakinggan

Kaya ngayon, heto ako’t nasasaktan.

Wala man salitang namumutawi

Mula sa iyong mga labi

Yakap at iyong haplos ang papawi

Sa nadaramang pighati.

Too quick the finder knocks on door
Her work has just begun
The truth beneath the creeping sun
If they could understand
Can dream like stream withstand?

Too new the heart that silence talks
Has disowned paradise
A privilege that heaven keeps
When door is left ajar
Seduces her so far.

if i could make the keys listen
and hum few words in the air
i would hide them under letters
bury each one in metered flair

and so one waiting dusk; i hush
my symphony emptily
for a moment, above darkness
Moonrise glows just for me.