Puso’y Ginto

Walang halaga ang kayamanan mo
Kung ang iyong kapwa ay minamaltrato
Mayaman ka man ikaw rin ay alila
Langgam sa liit sa Dakilang Lumikha

Kaya tandaan, huwag magmalaki
Kapantay rin ang mga taong api
Sapagkat kung hindi ka kayang mataasan
Bakit maging ikaw ay may kamatayan?

Sapagkat ang katawan ay hindi tumatagal
Darating ang panahon sa mundo’y matatanggal
Kaya’t huwag mahiya kung ang ulam ay tuyo
Walang kamatayan kung ang puso’y ginto

Enero 8, 2014
8:35 n.g.
Rod Escobin

Palò at Palå

Palò
ang dadapò
kung hindi matuto,
tumalimà kung nais ay
palà.

Pekeng Pag-ibig

Kung hindi tunay

kahit kalong ang akbay

maghihiwalay.

Anino

Dalaw ka saglit;
sabi mo alas otso,
kaya nasabik.

Gulát lang ako
sayong isang anino,
dalawa ulo.

Pagsuyo sa Yungib

Habang ang isip ligálig,
tila baga nadadaig
ng ingay nitong daigdig
ang tinig sa iyong dibdib.

Muli ang lumang titig
hanap, pagsuyo sa yungib
gamit ang pusong may langib
at sariling pagkabilib.

Anak, kelan makikinig
at babalik sa’king bisig?
Talikdan mo ang kuliglig
damhin tapat kong pag-ibig.

despair-1

Hindi Laging May Puso ang Saging

Tama, sa lahat ng puno
saging lang nga ang may puso,
subalit nang mapagtanto,
katulad din to ng tao.

Tila baga nahahawig
sa dalawang umiibig
itong pagsibol ng kilig
hanggang mabuwag ang buwig.

Una ay magkakapuso
tapos magkakatagyawat
ang kanyang mga bulaklak
hanggang magkapiling ito.

Habang tuloy ang pagpintig
mamimintog kanyang piling
aalagaan ng titig
hanggang ito’y maging saging.

Samantalang luntian
di basta mahahadlangan
pag iisa ng balat, laman
sa sandaling walang hanggan.

Ang dating mapaklang tingin
nahinog na magkapiling
sabay nilang nanamnamin
ang kaytamis na pagtingin.

Hanggang sa mapagbulayan,
saging di laging may puso,
tatabang kapag naghalo
ang balat sa tinalupan.

Lumang Balon

Iigib ba ng tubig
sa isang lumang balon
kahit ito’y may lason?
Ngunit may umiibig!

Bakit pa nga pipili
sa bukal likas buktot
ng malinaw sa hindi?
Ngunit may sumasalok!

Isang Dekadang Iisa

Kung paanong hindi maikakaila

ng unos ang kurot ng araw
ng gabi ang titig ng buwan
ng bangka ang hele ng dagat
ng gubat ang yakap ng sikat
ng hardin ang lambing ng hangin
ng rosas ang halik ng hamog
ng batis ang haplos ng agos
ng ulan ang akbay ng ulap
ng tao ang pag-ibig ng Dios,

gayundin naman
hindi maikakaila ng dekada
na tayo’y patuloy na iisa.

Pook Tag-init

May dakong tag-init
kung san umuulan, bagyo’y malupit
subalit,
ako’y ligtas,
pagkat ang yong kamay
moog kong taglay
sa tuwina,
nar’yan ka.

Walang kapanglawan
ang himpapawid
sa pusong umiibig.

Naron ka sa pook
ng tag-araw
kung mamamasdang
may nagsasalo sa
pag-asa,
pangarap,
pagsinta.

Hatid

Nais ko lang ikwento sayo ang isang karanasan
Noong makasabay kitang umuwi galing sa eskwelahan
Kung paano nagsimula’y ‘di ko na matandaan
Ngunit alam kong nangyari ito sa’tin minsan…

Umuulan noon at nakasukob tayo sa iisang payong
‘Di ko na mawari kung sino satin ang nakisilong
Doon ang mabait na ulan tayo ay ikinulong
“Pagkakataon nga naman!”, sa sarili’y ibinulong

Habang naglalakad tayo’y parehong tahimik
Hindi ko nga maalala kung sa ati’y may umimik
Pero tanda ko pa sa isip ay kausap kita
Sinasambit sayo ang aking mga nadarama

Malayo na ang natatahak ngunit tikom parin
Itong nangingiming puso na sa salita’y bitin
Kabog ng dibdib tinatawag ang iyong pansin
Hirap na makahanap ng kahit na anong sasabihin

Sapagkat itong kaba’y laging ako’y nauunahan
Kaya’t ang kausapin ka ay hirap na masimulan
Hindi tuloy maamin ang tunay na nilalaman
Nitong puso ko na tanging pag-ibig sayo ang lulan

Unti-unti ng nauubos ang mahabang daan
Natatanaw na rin ang bahay nyo sa di kalayuan
Nagsimula naring humina ang patak ng ulan
Pero ako di parin mailabas ang nararamdaman

Hindi sinasadaya nasagi mo ang aking kamay
Pero ewan ko kung sa nangyari’y ikaw ay may malay
Sa katawan ko’y dumaloy mala kuryenteng kiliti
At nakita sa mga labi mo’y may humugis na ngiti

At nang nasa tapat na tayo ng inyong bakuran
Tumakbo kang mabilis papasok sa inyong tahanan
Doon ako naiwan nag-iisa sa gilid ng halamanan
Habang ang ulan sa pagpatak ay dagling tumahan

Nagpatuloy nalang ako sa paglalakad upang umuwi
Tulala, lumulutang, nag-iisip at ang mukha’y nakangiwi
Biglang may narinig ako tumawag sakin na di agad nabatid
Ikaw pala ang sumisigaw at sabi, “salamat sa paghatid…”

Wala Akong Pangarap

Sapát na sa’kin ang may altanghap
sapát nang papag sa’kin ang bangkò
hindi ko naisin pang malasap
ang tamis ng aking nilulutò.

Kuntento man ako’y wag pagtakhan,
sa halip, isapuso mong ganap;
Anak, wala akong inaasam,
liban sa iyong mga pangarap.

Ang Malagay sa Tahimik

Habang kayong lahat ay ikakasal na
at ako’y nananatiili rito mag-isa;
Mangyaring balikan natin ang kahapon
No’ng muntik nang buhay natin ay itapon

Elementarya hawak ay holen at tanso
Inihahagis na patpat, papel at basyo
Matapang na tinalikuran ang kinabukasan
dahil mas masaya ang makipaghabulan

Nagbinata’y hinalikan ang maraming dilag
Panyong may pahid ng lipstik na binasag
Bukas, makalawa maghihiwalay din
Mga dahilan ng away ay di na napansin

Ngayong kayo’y makikipagsumpaan na
Nalimutan niyo na ba ang munting alaala?
Binabati ko kayo mga kumpadre, ako’y nasaan?
Anong mangyari, pangakong susunod din ako riyan!

Inspirasyon

Hindi ko inasahang ika’y darating
Sa pusikit kong gabi bigla kang nagningning
Sinag mo’y pinukaw malabong paningin
Muling pinaalab lamig ng damdamin

Musika’t daluyong ang iyong kapara
Ang hampas ng alon may bigkas na tuwa
Sa taglay mong himig ako ay namangha
Nagawang aliwin puso kong ulila

Halika, irog ko, tayo na, halika
Isayaw mo lamang ako’y sisigla
Marahang umindak malay ko’y itaas
Isinag ang kislap na walang pagkupas

Sa mga bisig mo’y iduyan ang pag-asa
Ako ay hihilig magpapaubaya
Piling na nadama may sikdo at kilig
Sa puyat man ng buhay gising na pag-ibig.

Pag-ibig Ang Dahilan

Ang unang sinag na nagmula sa langit

ay humalik sa mantilla ng mga pangarap

 

Lambot ng mga pinong dagim ay unti-unting naglaho

sa pagbukas ng mga pahina sa  mala-rosas na katha

 

Ang pagningning ng pangalan ay sumabay

sa katuparan ng mga hangaring dalisay

 

Kaya sa mukha’y nababanaag ang tamis ng mga ngiting

nagpasibol ng wagas na pagmamahal

 

Gaya ng isang madamdaming awitin

na nagsaboy ng laksang kutitap sa ariwanas.

 

Tiyak pag-ibig ang dahilan

kung kaya nag-uumapaw sa  galak nitong kaluluwa

 

Pag-ibig din ang dahilan kung kaya’t nagawang iukit

sa hangin ang halimuyak ng mga pangarap

 

Na kahit na buhay sa mundo’y  walang katiyakan

subalit nagagawa paring makulay ,  makabuluhan.