Sa nakakatakot na karimlang iyon
Sa lakas ng hanging tila naghahamon
‘Sang kakaluwang sa langit nakatuon
Habang naghihintay pagbagsak ng ambon

Ambong hinihintay dagliang dumatal
May kulog at kidlat pa itong kakambal
Habang ngayon nga’y abot-abot ang dasal
Yaring kaluluwang walang nagmamahal

Ang lamig ay sumisigid na sa laman
‘Di pa din pansin ang abang kalagayan
Ng taong ito na walang makanlungan
Ni wala man lamang pisnging mahahagkan

“Kailan, O kailan” ang patuloy n’yang sambit
Ang aking ligaya’y kailan makakamit
“O Diyos ko” pagsusumamo n’yang pilit
“Sa ‘ki’y ibigay na, pangarap kong langit”

Sa kalaunan ay agad ding tumila
Ang ambon na naghugas ng kanyang luha
Pusikit ng liwanag ay kumawala
May bagong pag-asang doon ay nagmula

Kadiliman ay tuluyan nang nabasag
Sa kanyang mga mata’y mababanaag
Na s’ya ngayon ay hindi na isang bihag
Ng isang kahapon na kahabag-habag

Other posts by xetthe

This entry was posted on Monday, October 27th, 2008 at 8:48 am by xetthe and is filed under Inspirasyon, Pag-ibig at Pagmamahal. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.