Musmos man ang kaway
Upang maunawa ang  awa
At lumbay ng pamamaalam,
Nangangako ang gabi.
At bago humabi ng pananahimik,
Hihimig ito ng huling seremonya.
Ngingiti ang malamlam na araw
At minsan pang hahagurin ang dibdib
Ng kabukiran na marahang binubulungan
Ng pangakong hamog.
Mamalagi nawang muslak
Ang palad sa pagpiglas ng lawag.
Upang maunawaan ang unang
Takipsilim; habang tinatanaw
Ang huling langay-langayan
Na naglalangoy sa sariwang langit
Sa ibabaw ng birheng bukid.
Sa aking gunita.

Other posts by Ezzard R. Gilbang

This entry was posted on Tuesday, August 19th, 2008 at 7:29 pm by Ezzard R. Gilbang and is filed under Kapaligiran. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.