Nagbulungan nang palihim ang tag-ula’t bahaghari,
Na sila raw ang huhudyat sa paglitaw ng pag-asa;
Magbubuhos na malurok sa bukiring pag-aari’t
Ihuhubog ang balantok ng kulayang masagana.

Nagbulungan ding humakhak ang sabalas at habagat,
Sisipulan ang amihan na ang simoy ay ipukaw;
Isisingkaw ang pamakaw sa pag-asang pinagtiyap
Upang hindi makasilay ang liwanag sa silangan.

Naseselos nama’y ulap dahil ito ang may kalong,
Nitong tubig na hinigop sa pusod ng sintang laot;
Uli-uli’t ipoipo’y nakihalong nagmamaktol
Dahil sila’y di inimik sa bulungang ibinunsod.

Ang bulunga’t pagtitiyap ay maganda sa sinuman,
Kapag walang yayapakang kaibiga’t kabungguan.

Other posts by Raul Funilas

This entry was posted on Friday, June 27th, 2008 at 11:17 am by Raul Funilas and is filed under Samut-sari. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.