Sa pagkakahimlay sa higaang kaytagal inaring akin,
Sinasalansan sa isipan mga bagay nararapat dalhin;
Sakaling dumating ang mga araw na hindi matutunghayan
ang mga tulang iyong nakagiliwan,huwag kang magdaramdam;

Sa paghilig ng malayang kaisipan ko sa ‘yong kandungan,
Kinandili mo ang kaluluwang walang alam patunguhan;
Sinagip sa muntik nang pagkalunod sa dagat ng pag-iisa,
ako’y inaliw at pinangiti, kahit na pansamantala;

Kikipkipin ko sa paglisan ang malinamnam mong talata
na sa bawat taludtod, ihinalo’y matatamis na letra;
Ipamumulsa ang kinang ng bawat pangungusap upang sa
bawat paghugot ko’y liwanag mo ang bubulag sa mga mata;

Ako’y sandaling mawawala ngunit huwag mong kalimutang
itangi at ingatan, bakas ng alaalang maiiwan;
Huwag sana akong pabaunan ng iyong panghihinayang;
Pangakong magbabalik na muli, iyan ang pagka-asahan.

Other posts by deegey

This entry was posted on Sunday, May 25th, 2008 at 3:53 pm by deegey and is filed under Pagkakaibigan, Samut-sari, Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.